Czytania

Niedziela, 7 listopada 2026

XXXII niedziela zwykła

Czytanie pierwsze (Mdr 6,12-16)
Mądrość jest wspaniała i niewiędnąca: ci łatwo ją dostrzegą,
którzy ją miłują, i ci ją znajdą, którzy jej szukają, uprzedza
bowiem tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać. Kto dla niej
wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą u
drzwi swoich. O niej rozmyślać to szczyt roztropności, a kto z jej
powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie: sama bowiem obchodzi i szuka
tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie na drogach i popiera
wszystkie ich zamysły.

Psalm (Ps 63,2.3-4.5-6.7-8)
REFREN: Ciebie, mój Boże, pragnie dusza moja

Boże mój, Boże, szukam Ciebie
i pragnie Ciebie moja dusza.
Ciało moje tęskni za Tobą,
jak ziemia zeschła i łaknąca wody.

Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni,
by ujrzeć Twą potęgę i chwałę.
Twoja łaska jest cenniejsza od życia,
więc sławić Cię będą moje wargi.

Będę Cię wielbił przez całe me życie
i wzniosę ręce w imię Twoje.
Moja dusza syci się obficie,
a usta Cię wielbią radosnymi wargami.

Gdy myślę o Tobie na moim posłaniu
i o Tobie rozważam w czasie nocnych czuwań.
Bo stałeś się dla mnie pomocą
i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie.

Czytanie drugie (1 Tes 4,13-18)
Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy
umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają
nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i
zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg
wyprowadzi wraz z Nim. To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my,
żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy
pomarli. Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i
na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem
my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na
obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób zawsze będziemy z Panem. Przeto
wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami.

Aklamacja (Mt 24,42a.44)
Czuwajcie i bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie,
Syn Człowieczy przyjdzie.

Ewangelia (Mt 25,1-13)
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Królestwo
niebieskie podobne będzie do dziesięciu panien, które wzięły swoje
lampy i wyszły na spotkanie oblubieńca. Pięć z nich było
nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie
wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również
oliwę w naczyniach. Gdy się oblubieniec opóźniał, zmorzone snem
wszystkie zasnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie:
„Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie”. Wtedy powstały
wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do
roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”.
Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć.
Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”. Gdy one szły
kupić, nadszedł oblubieniec. Te, które były gotowe, weszły z nim na
ucztę weselną i drzwi zamknięto. W końcu nadchodzą i pozostałe panny,
prosząc: „Panie, panie, otwórz nam”. Lecz on odpowiedział:
„Zaprawdę powiadam wam, nie znam was”. Czuwajcie więc, bo nie
znacie dnia ani godziny”.

Kocham Polskę, ponieważ…
Przy okazji 11 listopada sporo mówi się o historii, o bohaterach, którym zawdzięczamy niepodległość i życie w wolnym kraju. A co oznacza miłość ojczyzny w czasach, gdy nie trzeba jej udowadniać na barykadach z bronią w ręku, na zsyłkach i w kazamatach? Za co kochamy nasz kraj dzisiaj? Dlaczego, mimo że możemy mieszkać w zasadzie w każdym miejscu na świecie, wybieramy dom nad Wisłą?

Mała i wielka ojczyzna
Moja wdzięczność i miłość do ojczyzny wyrastają z doświadczenia ludzi, miejsc i więzi, które tworzą naszą tożsamość. Kocham Polskę za fenomen lokalnych społeczności. Za sprawą pracy naukowej i edukacyjnej docieram w różne zakątki kraju, co pozwala mi z bliska obserwować, jak niezwykłą przemianę przeszła Polska w ostatnich dekadach.
Ze szczególną radością przyjmuję zaproszenia z niedużych miejscowości – takich jak Grębocin, Miedziana Góra, Sokółka czy Tarczyn. Ilekroć jadę tam na dyktanda, warsztaty czy spotkania, patrzę z zachwytem na ludzi, którym chce się chcieć i którzy podejmują trud integrowania lokalnej społeczności. Jest ich naprawdę wielu.

Czy jest szansa na pojednanie?
Czego jest w nas więcej: obaw czy nadziei? Obaw, które wywołują rozlewające się wokoło nienawiść, skrajne emocje, eksplozje wrogości i pogardy? Czy nadziei, że wojna polsko-polska w obecnej odsłonie kiedyś się skończy, bo ostatecznie znajdziemy jakąś, choćby najcieńszą, nić porozumienia? Człowiek ma nadzieję, dopóki wierzy, że istnieje szansa na rozwiązanie problemu; traci ją w chwili zwątpienia i wtedy najczęściej przegrywa. Czy w obecnej sytuacji polityczno-społecznej można być wyłącznie pesymistą albo optymistą? I nie dostrzegać niczego pomiędzy? Mówi się, że optymista to człowiek, który patrzy nam w oczy, a pesymista to ten, który patrzy na nasze nogi. Optymista widzi w człowieku serce i rozum, a pesymista także nogi – symbol działania, bywa, że tylko ucieczki. Sztuką jest nie tylko umiejętność rozróżniania tych dwóch postaw, ale też uświadomienie sobie, że rzeczywistość tworzy ich mieszanka. Jeśli więc mamy w obecnej sytuacji dojść do porozumienia, to obie strony sporu muszą zrozumieć, że świat nie jest ulicą jednokierunkową – na zasadzie, że „teraz my!”. Trzeba na rzeczywistość spojrzeć realnie – czyli trochę jak pesymista, trochę jak optymista… Jak to w życiu.
A jakość tego życia budują relacje, umiejętność komunikowania się na wszystkich poziomach, na których się ono toczy – na płaszczyznach międzyosobowej, społecznej, politycznej itp. Do tego my, chrześcijanie, uważamy za wzorzec wszelkiej komunikacji ten, który ma miejsce na płaszczyźnie wiary, która pozwala na bycie w komunii z Bogiem. Komunikowanie oznacza dialog, a ten – wzajemność. Bez gotowości rozmowy nie zbudujemy narodowej zgody. Wiem, że taka postawa wymaga odwagi, dobrej woli i… pokory, bo zdolny do rozmowy jest tylko ten, kto zna swoje ograniczenia. Sztuką nie jest bowiem mieć rację, sztuką jest umieć ją mieć. Możemy mieć rację i zmiażdżyć nią drugiego, wykazując mu – np. politykowi przeciwnej opcji – że jest tak zakłamany, przewrotny i podły, iż w związku z tym powinien zostać natychmiast znokautowany. I co uzyskamy poza chwilową satysfakcją? Prawdę w oczy trzeba umieć powiedzieć z szacunkiem, w atmosferze przynajmniej minimalnej chrześcijańskiej miłości bliźniego, która obowiązuje także w polityce. I nie są to mrzonki czy pobożne życzenia księdza, który nie rozumie polityki. Niezaprzeczalnie i bezdyskusyjnie potrzebujemy dziś porozumienia. To jedyna droga do naprawienia relacji, do – daj Boże! – pojednania. Staliśmy się chorzy z zawiści, zamknęliśmy się we własnych światach i pozwoliliśmy, by sparaliżowały nas pogarda i nienawiść… Podzielona Polska potrzebuje szybkiego wyjścia z tego impasu, bo historialubi się powtarzać, a co mieliśmy w przeszłości, pamiętamy aż za dobrze. Najwyższy czas na opamiętanie!
Nie sądziliśmy, że wybrany przez nas temat numeru tak wstrzeli się w ostatnie wydarzenia. Z okazji Narodowego Święta Niepodległości pytamy (s. 10-13): co oznacza miłość ojczyzny w czasach, gdy nie trzeba jej udowadniać na barykadach z bronią w ręku? Za co kochamy nasz kraj dzisiaj? Obecnie nie jest to pytanie z oczywistą odpowiedzią. Dla jednych ta miłość to temat wyłącznie historyczny, interesuje ich tylko teraźniejszość, bo to, co było kiedyś, dziś nie ma najmniejszego znaczenia. Trzeba patrzeć tylko do przodu, najlepiej w niedaleką przyszłość, bo – mówią – bezsensem jest ciągłe oglądanie się za siebie. Inni natomiast są przekonani, że to, kim jesteśmy, wynika z doświadczeń dziejowych. Polska przeszłość religijna, narodowa i państwowa jest naszym wspólnym dziedzictwem, z którego wciąż na nowo musimy czerpać. Bycie świadomym własnego dziedzictwa i jego umiejętna kontynuacja – to fundament patriotycznej postawy. I to dziedzictwo trzeba ocalić i ponieść dalej. Niestety, to temat, który brutalnie dzieli dziś Polaków. Czy jest szansa na pojednanie, na dogadanie się w imię ocalenia Niepodległej? Co można zrobić, by zamiast obrzucać się wzajemnie oskarżeniami porozmawiać jak Polak z Polakiem? Jestem bardzo ciekawy Państwa opinii i sugestii. Czekamy na Państwa listy, może wspólnie stworzymy z nich „Dziedziniec dialogu” na łamach Niedzieli. Zapraszam do rozmowy, piszcie na adres: redakcja@niedziela.pl .

Uzdrowienie czy wyleczenie?
Gdzie szukać pomocy w chorobie? Jaka jest relacja między ręką Bożą a medycyną?
Biblijna księga Mądrość Syracha wskazuje na ich współdziałanie. Mówi więc tak (Syr 38, 1-4. 9. 12-14):
„Czcij lekarza czcią należną z powodu jego posług,

Kościół, który buduje dom
W Gdyni Małym Kacku Kościół ma bardzo konkretne twarze – aktora z niepełnosprawnością, człowieka wyciągniętego spod mostu, rodziny szukającej pomocy i świeckich budujących po pracy dom dla działalności, która już dawno wykroczyła poza mury świątyni.

Mały Kack to jedna z gdyńskich dzielnic. Właśnie tutaj, w Parafii Chrystusa Króla, wyrasta dziś gmach Katolickiego Centrum Kultury. Inicjatywa nie przyszła jednak z kurialnego gabinetu. Jej źródłem byli świeccy, w dużej części związani z Domowym Kościołem i Ruchem Światło-Życie, którzy najpierw chcieli po prostu tworzyć amatorski, ale dobry teatr. Z czasem jednak sztuka okazała się początkiem jeszcze większego dobra.

Wy macie misję, ja mam plac
– Kiedy pojawił się pomysł budowy, pomyślałam: „marzyć zawsze można” – śmieje się Anna Halasz, wiceprezes Stowarzyszenia Katolickie Centrum Kultury w Gdyni Małym Kacku. – Najbardziej przerażały mnie pieniądze. Skąd weźmiemy takie kwoty? Pierwszym impulsem do działania była własna scena. Grupa związana z parafią przygotowywała przedstawienia, ale za każdym razem trzeba było szukać sali, przewozić reflektory i nagłośnienie. Wtedy proboszcz ks. Zenon Pipka, wskazując niewykorzystany teren przy parafii, wypowiedział słowa: „Wy macie misję, a ja plac, trzeba czytać znaki”. Pomysł zaczął obrastać kolejnymi funkcjami. Skoro w środowisku silny był Domowy Kościół, pojawiła się idea domu rekolekcyjnego dla rodzin. Skoro powstawała scena – potrzebne były sale warsztatowe, studio nagrań i zaplecze dla artystów. Ale prawdziwy przełom nastąpił wtedy, kiedy po spektaklach ludzie zaczęli przychodzić nie tylko z gratulacjami. Przychodzili z problemami.

Nie ma kryzysu powołań?
Droga do powołania zaczyna się w domu, na lekcji religii i w parafii. Musimy młodych zainteresować pogłębianiem wiary. Rozmawiamy z ks. Sebastianem Stawierejem, duszpasterzem powołań Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej.

Wojciech Dudkiewicz: Liczba wstępujących do seminariów duchownych regularnie spada. Zwykło się mówić, że kryzys powołań to kryzys Kościoła. Co Ksiądz o tym sądzi?

Ks. Sebastian Stawierej, chrystusowiec: Liczba osób wstępujących do seminariów rzeczywiście wyraźnie spadła, może nawet kilkakrotnie, z czym wiąże się mniejsza liczba wyświęconych księży. To wszystko prawda, także ewentualna zależność kryzysu Kościoła od kryzysu powołań. Ale ja uważam, że kryzysu powołań nie ma! Powołanych jest mniej więcej tylu, ilu było. Nie mogę tego potwierdzić liczbami, nie ma takich wyliczeń, mogę natomiast mówić o moich – i nie tylko moich – obserwacjach. Wynika z nich wprost, że Pan Bóg daje tylu młodych kandydatów, ilu potrzeba.

Nie ma żadnej świętej wojny…
W 40. rocznicę Dnia Modlitwy o Pokój, zainicjowanej przez św. Jana Pawła II, z Asyżu znów poszedł w świat antywojenny apel.

Musimy wszędzie odbudowywać pokój, a nie przygotowywać kolejne wojny! Nigdy nie wolno prowadzić wojny w imię Boga! Nie ma żadnej świętej wojny – tylko pokój jest święty! Dlatego droga zapoczątkowana w Asyżu we wspólnym dążeniu do pokoju jest przede wszystkim drogą modlitwy”. Tak Leon XIV zwrócił się do uczestników spotkania „Pokój nieuzbrojony i rozbrajający”, które odbyło się w Asyżu 27 października.

Wideo z przesłaniem Leona XIV odtworzono na placu przed dolną Bazyliką św. Franciszka w Asyżu, papież bowiem nie mógł, z powodu przeprowadzonej niedawno operacji płuc, osobiście uczestniczyć w spotkaniu. Dzień kończący spotkanie „Pokój rozbrojony i rozbrajający”, które zostało zorganizowane przez Wspólnotę Sant’Egidio, rozpoczął się od dobrej, a tak długo wyczekiwanej wiadomości o zawieszeniu broni między Rosjanami a Ukraińcami. Umożliwiło ono wysłanie pomocy humanitarnej dla oblężonego od miesięcy ukraińskiego miasta Ołeszki oraz ewakuację jego mieszkańców pozostających w sytuacji krytycznej. O istnieniu tego miasta w obwodzie chersońskim nad Dnieprem, znajdującego się pod krzyżowym ostrzałem obu armii, do niedawna nie wiedział nikt. Rozejm humanitarny został osiągnięty dzięki dyskretnej dyplomacji Stolicy Apostolskiej, spotkaniom kard. Matteo Zuppiego w Kijowie i Moskwie oraz osobistemu zaangażowaniu papieża Leona XIV, który zadzwonił do Putina i Zełenskiego, aby wyrazić swoje zaniepokojenie dramatyczną sytuacją humanitarną w Ołeszkach.

7 grzechów głównych
Kraina Kaina: Zazdroszczę ci, więc musisz zginąć
Kain nie wypowiedział tych słów. Ale tak można streścić logikę jego czynu. Bóg przyjął ofiarę Abla, więc Kain patrzył na brata i widział już nie brata, tylko człowieka, który dostał coś, czego jemu odmówiono. Uznanie dla kogoś staje się osobistą krzywdą. Zamiast zapytać, co się dzieje w jego sercu, Kain chciał usunąć tego, komu się powiodło.

Czy dzieci powinny znać błędy młodości rodziców?
Pytanie to niesie za sobą także kolejne – czy taka szczerość pomaga dzieciom dojrzewać, czy przeciwnie – w jej efekcie odbieramy sobie autorytet?

Konstytucyjna noc prezydenta
Prezydent Karol Nawrocki jest zwycięzcą próby zamachu na Trybunał Konstytucyjny.
Inicjatorzy tej ponurej akcji zapewne zakładali, że prezydent w połowie podróży do Senegalu nie zdecyduje się zawrócić samolotu, by interweniować w kraju. A jednak to zrobił. Nie zawiódł go polityczny instynkt, bo po weekendzie mogło być już po herbacie. Prezydent zdecydował się na bezpośrednią konfrontację z Anną Korwin-Piotrowską czy Maciejem Berkiem, wybranymi przez Sejm na sędziów, ale niezaprzysiężonymi przez głowę państwa. Fetowany przez tłum pokazał, że nie uchyli się, gdy potrzebna jest jego obecność w starciu o demokratyczny charakter państwa i zachowanie ustroju republikańskiego. Przedzieranie się prezydenta przez powstrzymujących go fizycznie niedoszłych sędziów TK to szokujący obraz i kompromitacja Służby Ochrony Państwa – coś niewyobrażalnego w USA, we Francji, właściwie w żadnym kraju, który szanuje instytucje państwa. Funkcjonariusze SOP-u powinni udrożnić Karolowi Nawrockiemu przejście do budynku Trybunału. To nie podlega dyskusji! Incydent wymaga dochodzenia i powinien zakończyć się dymisjami w SOP-ie. Naruszanie nietykalności fizycznej prezydenta Polski ma zostać zgłoszone do prokuratury.

Czytamy Leona XIV
Bóg dostrzega dobro, którego my nie widzimy, zna historie, których my nie znamy, i dociera do serc, do których my nie mamy dostępu.
Kościół Katolicki zawsze dbał o to, by głoszeniu Ewangelii towarzyszyło zakładanie różnego rodzaju szkół, mających na celu pogłębianie ludzkiej, kulturowej i duchowej formacji mężczyzn i kobiet na pięciu kontynentach. Uniwersytety średniowieczne zrodziły się – jak wiemy – z serca Kościoła, wnosząc decydujący wkład w rozwój cywilizacji zachodniej. Jednocześnie postęp kultury i wiedzy stawia coraz to nowe i głębsze pytania, pobudzając wierzących do uzasadniania swojej wiary. Wreszcie, różne przejawy kultury – jako wyraz duchowego wymiaru człowieka – przyczyniają się do otwierania umysłów na odwieczne pytania o sens świata i ludzkiej egzystencji, przygotowując w ten sposób do przyjęcia Ewangelii Jezusa Chrystusa. (…)
Wiara może wcielać się w każdą kulturę, ponieważ nie utożsamia się w sposób szczególny z żadną z nich. Przenika je, kształtując je od wewnątrz na „wzór” Jezusa Chrystusa, tzn. przez miłość, służbę i synowskie uznanie ojcostwa Boga. W ten sposób Kościół dostrzega w różnych kulturach to, co dobre, piękne i prawdziwe, aby wcielać w życie i przekazywać orędzie Ewangelii. (…) Kościół wspiera rozwój kultury, ponieważ jest ona dobrem samym w sobie, służy człowiekowi i realizacji jego powołania na ziemi. (…)

Patron tygodnia
Mistrzyni przebaczenia
Bała się cierpienia, ale kiedy przyszła próba, została przy tych, za których była odpowiedzialna.
Alicja Kotowska dorastała w domu, w którym codziennie czytano Pismo Święte i wspólnie odmawiano Różaniec. To doświadczenie ukształtowało jej zaufanie do Chrystusa i poświęcenie dla innych. Realizowała je m.in. w czasie wojny polsko-bolszewickiej – jako sanitariuszka opatrywała rannych. Już wtedy wiara oznaczała dla niej służbę.

Niedziela szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem)

Osiem dekad wiernej służby
Dziękujemy Bogu za to, że w swojej dobroci daje ludziom możliwość czynienia innym dobra – powiedział bp Henryk Wejman podczas Mszy św. z okazji jubileuszu szczecińskiej wspólnoty służebniczek starowiejskich.
Po zawierusze wojennej na Pomorze Zachodnie zaczęli przybywać nowi mieszkańcy wraz ze swymi duszpasterzami. Do Szczecina przybył też chrystusowiec ks. Witold Stańczak. To właśnie on zabiegał, by do pomocy w duszpasterstwie przybyły Siostry Służebniczki NMP ze Starej Wsi. Pisał dwukrotnie w tej sprawie do matki generalnej, lecz decyzje były odmowne. Gdy witał transporty repatriantów na dworcu kolejowym w Szczecinie, zauważył, że w jednym z nich przybyła jedna siostra służebniczka, s. Edwarda Chomyszyn. Udostępnił więc siostrze mieszkanie przy Kościele Królowej Korony Polskiej w Parafii Świętej Rodziny w Szczecinie i wysłał list z prośbą o przysłanie kolejnej siostry, aby można było erygować dom zakonny. W tej sytuacji matka generalna, widząc działanie Bożej Opatrzności, skierowała do pracy w Szczecinie s. Hilarię Abramowicz. Obie siostry podjęły się posługi parafialnej i założyły ochronkę, przekształconą następnie w przedszkole. W latach stalinizmu przedszkole zostało odebrane siostrom przez władze państwowe. Przez lata siostry w Szczecinie prowadziły i prowadzą duszpasterstwo dzieci i młodzieży wychowując w wierze młode pokolenie Pomorzan.

Elitarne misterium
Z roku na rok każdy z nas staje się innym człowiekiem i to przenosi się na to, jak gramy – mówi Bartłomiej Przybył.
Mieszkańcy Polic-Jasienicy od 13 lat wystawiają Misterium Męki Pańskiej w ruinach średniowiecznego klasztoru. Teraz ich widowisko trafiło do Krajowego rejestru dobrych praktyk w ochronie niematerialnego dziedzictwa kulturowego, elitarnej listy, na której jest tylko 18 pozycji z całej Polski; w woj. zachodniopomorskim trzy: jeszcze Trzebiatów i Żabnica.

Wyróżnienie z Ludźmierza
Jasienickie misterium dopisano do rejestru w czerwcu na wniosek Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Uroczyste wręczenie wyróżnienia odbyło się 16 października w Domu Podhalan w Ludźmierzu podczas gali, na której przyznano też medale „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Dyplom i złotą tablicę odebrała delegacja z proboszczem na czele. Razem z Jasienicą do rejestru trafiły m.in. Barbórka górników Cementowni Odra w Opolu i pielęgnowanie tradycji tatarskich w Studziance.

WOLIN
Pierniki dla Afryki
Z okazji Światowego Dnia Misyjnego mieszkańcy Wolina uczestniczyli w akcji charytatywnej „Pierniki dla Afryki” organizowanej przez Publiczną Szkołę Podstawową im. Bolesława Krzywoustego w Wolinie.
Koordynatorzy przedsięwzięcia Irena Wolińska i Dariusz Felisiak, nauczyciele wolińskiej podstawówki, angażują dzieci, młodzież oraz ich rodziców do upieczenia pierników, które następnie rozprowadzane są w wolińskich kościołach oraz w szkole podstawowej, a dochód przeznaczony jest na wsparcie polskich misjonarzy posługujących na krańcach świata. Przy okazji tej akcji w szkole przygotowane są prelekcje dotyczące pracy misyjnej dla uczniów oraz organizowane są konkursy misyjne. Środki zbierane podczas akcji przekazane są na Papieskie Dzieła Misyjne.