Czytania

Niedziela, 11 października 2026

XXVIII Niedziela Zwykła

Czytanie pierwsze (Iz 25, 6-10a)
Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z
tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z
najwyborniejszych win. Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na
twarz wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody; raz na
zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza,
zdejmie hańbę ze swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł. I
powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas
wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność; cieszmy się i
radujmy z Jego zbawienia! Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze.

Psalm (Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6)
REFREN: Po wieczne czasy zamieszkam u Pana

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie,
pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć,
orzeźwia moją duszę.

Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.

Stół dla mnie zastawiasz
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem,
kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.

Czytanie drugie (Flp 4, 12-14. 19-20)
Bracia: Umiem cierpieć biedę, umiem też korzystać z obfitości. Do
wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym, i głód
cierpieć, korzystać z obfitości i doznawać niedostatku. Wszystko mogę
w Tym, który mnie umacnia. W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc
udział w moim ucisku. A Bóg mój według swego bogactwa zaspokoi
wspaniale w Chrystusie Jezusie każdą waszą potrzebę. Bogu zaś i Ojcu
naszemu chwała na wieki wieków. Amen.

Aklamacja (Ef 1, 17-18)
Niech Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, przeniknie nasze serca swoim
światłem, abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania.

Ewangelia (Mt 22, 1-14)
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu:
„Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę
weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych
zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz
inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem
moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe.
Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na
swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i
znieważywszy, pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe
wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy
rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz
zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i
zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci
wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i
dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król,
żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka
nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu
wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy
król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na
zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo
wielu jest powołanych, lecz mało wybranych”.

Gotowi, ale bez paniki
Wszyscy obawiamy się wojny, ale strach i panikowanie to źli doradcy. Zamiast bania się na zapas, lepiej mieć plan działania.

Ciekawe czasy
Obyś żył w ciekawych czasach…”. Znacie Państwo to zdanie? Piszę „zdanie”, bo nie wiem, jak je inaczej nazwać – groźba? W moim otoczeniu brzmiało raczej jak przekleństwo, a w najlepszym razie jak gorzka mądrość. Bo przecież na naszej szerokości geograficznej chyba każde pokolenie miało okazję odczuć na własnej skórze, czym są owe „ciekawe czasy”. Niczym dobrym, niczym, co chciałoby się powtórzyć. Zawsze oznaczały kłopoty, mniejsze lub większe zawirowania, serie niekorzystnych zdarzeń. Z lękiem więc pytam: czy właśnie zdarzają nam się „ciekawe czasy”?Nie wiem, dlaczego myśl ta przyszła mi do głowy, gdy kilka dni temu miałam okazję uczestniczyć w ogólnonarodowym cieszeniu się zapewne ostatnim tak pięknym jesiennym weekendem. Rzecz działa się w tzw. miejscu atrakcyjnym turystycznie, co oznacza tłumy w masie wręcz nieprzebranej. Szlaki turystyczne pękały w szwach od złaknionych kontaktu z naturą, zabytki były oblężone przez spragnionych wiedzy o narodowych dziejach, restauracje, kawiarnie, lodziarnie wypełniali zadowoleni, dostatni w wyglądzie ludzie, hołubiący z dumą rozbrykane potomstwo, z atencją prowadzący pod rękę seniorów. Dobiegały mnie fragmenty beztroskich rozmów, śmiech, który kwitował żart, przekomarzania się młodych. Wielopokoleniowe rodzinne klany, grupy przyjaciół, znajomych… Wtedy przypomniałam sobie, o czym piszemy w Niedzieli, którą za chwilę wyślemy do druku, i z lekka spanikowałam. Wszystko, co znalazło się na jej łamach, stoi bowiem w kontrze do sielankowych scen, których byłam świadkiem. Zaraz jednak nadeszła refleksja, że przecież każdy z przechodzących nosi w turystycznym plecaku część tych treści. Boimy się, że wybuchnie wojna, martwią nas zmiany klimatyczne, nęka cała masa problemów rodzinnych i zdrowotnych, do tego obawa o utratę pracy, zdrowia, że zostaniemy oszukani, niedocenieni, odtrąceni, że coś lub ktoś zniweczy nasze plany itd., itp. A wszystko to podszyte lękiem, czy sobie poradzimy, pytaniem: skąd czerpać siły, by podołać życiu?Dlatego dziś, proszę mi wybaczyć, nie będę wskazywać na dwa, góra trzy teksty, które zwykło się polecać szczególnej uwadze czytelnika w tzw. wstępniaku. Bieżący numer w niemal każdym artykule dotyczy wspomnianych już „ciekawych czasów”. Na pierwszy ogień – wojna. Czy to realne zagrożenie, czy sprytne rozgrywki „na górze”? Tutaj opinie, jak to w Polsce, są podzielone, ale naszym zdaniem, lepiej mieć jakiś plan na czas kryzysu niż nie mieć żadnego. Bez ulegania panice, bez kierowania się opiniami polityków i celebrytów, w sposób spokojny i rozsądny staramy się podpowiedzieć, jak przygotować się do trudnej sytuacji. W najgorszym przypadku może nią być naruszenie naszej suwerenności, ale w grę wchodzą także zdarzenia mniejszego kalibru, np. klęski żywiołowe, pożary itp. (s. 12-13). Pozostając przy tematyce wojennej – czy zastanawiali się Państwo, co mówił o wojnie i prześladowaniach Jezus? Ta wiedza to dla katolika podstawa, prawda? W zasadzie wszelkie dywagacje na temat konfliktów zbrojnych chrześcijanie powinni zaczynać od tego pytania: co o tym sądził Jezus? (s. 14-15).
Klęska ekologiczna staje się powoli naszą codziennością. To efekt działania człowieka, tego, w jak bezlitosny i bezmyślny sposób niszczymy dzieło Stwórcy, choć innego miejsca do życia mieć nie będziemy. Dotąd tematem tym zajmowali się specjaliści od klimatu i ekolodzy, teraz wypowiedział się sam papież. Leon XIV nie przebiera w słowach – niszczenie dzieła Stwórcy nazywa grzechem. Tak więc wszystkim tym, którzy dewastację planety dla zysku nazywali „czynieniem sobie ziemi poddaną”, skończyła się właśnie wymówka (s. 26-27)…

Na ile państwo może ingerować w życie rodziny? Gdzie leży granica między pomocą dla niej a przemocą wobec niej? Piszemy o głośnej sprawie, a raczej skandalu wokół działania rzeczniczki praw dziecka (s. 10-11). A my sami? Potrafimy jeszcze rozmawiać w rodzinie, np. z dorastającymi, czasem krnąbrnymi, pyskatymi dziećmi? A może każda wymiana zdań to prosta droga do awantury? Jak nie niszczyć najcenniejszych w życiu relacji, jak pozszywać zerwane więzi – na te pytania musimy nieustannie szukać odpowiedzi, także na łamach Niedzieli.

Między pomocą a przemocą
Polityka antyprzemocowa powinna balansować między ochroną dzieci przed przemocą a ochroną ich prawa do wychowania w biologicznej rodzinie. Niedawna i głośna już interwencja rzecznika praw dziecka jest przykładem zburzenia tej równowagi.

Jezus nie straszy, gdy mówi o wojnie
W świecie, który łatwo daje się zwieść lękowi, chrześcijanin ma być człowiekiem czuwania. W świecie przemocy – ma być świadkiem pokoju.

Jezus mówił Apostołom, że będą słyszeć o wojnach, że to musi się stać, że powstanie naród przeciw narodowi, że sami Apostołowie będą w nienawiści u wszystkich narodów z powodu imienia Jezus, że będą zabijani (por. Mt 24, 1. 6-7, 9-10). To, co mówił Jezus, dzieje się nieustannie przez wszystkie wieki, z mniejszym i większym nasileniem, aż po czasy współczesne. Chrześcijanie stale są prześladowani, są w nienawiści u wielu, toczą się wojny. Jak należy rozumieć zapowiedzi Jezusa o prześladowaniach chrześcijan i wojnach? Czy wobec tych zapowiedzi możliwe jest osiągnięcie stałego pokoju?

Słowa Jezusa o wojnach, nienawiści i prześladowaniach nie są kalendarzem końca świata. Nie są też sensacyjną przepowiednią, która miałaby pobudzać ciekawość albo wywoływać strach. Jezus nie uczy Apostołów liczenia dat, tropienia znaków i życia w napięciu przed katastrofą. W centrum Jego mowy stoi nie sama wojna, lecz uczeń, który pośród zamętu historii ma nie utracić wiary, rozeznania i miłości.

Dlatego pierwsze wezwanie Jezusa brzmi: „Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł”, oraz „nie trwóżcie się” (Mt 24, 4. 6). To bardzo ważne. Chrystus nie chce wychować ludzi lęku – chce wychować ludzi czuwania. Nie chce uczniów sparaliżowanych wizją końca, ale chce takich, którzy nawet wtedy, gdy świat zaczyna się chwiać, potrafią zachować wierność Bogu.

Żywy pomnik coraz większy
Urodzili się już po śmierci Jana Pawła II, ale to on jest dla nich prawdziwym autorytetem i przewodnikiem w drodze ku dorosłości. A oni sami są najpiękniejszym z pomników, jakie możemy wspólnie wybudować św. Janowi Pawłowi II.

Młody człowiek ma marzenia, cele i plany, które chciałby zrealizować. Odkrywa talenty, które chce rozwijać i wykorzystywać dla dobra innych. Na drodze realizacji tych szczytnych celów stają jednak przeszkody – brak wiary w siebie, sytuacja finansowa, historia rodziny, dostęp do dobrej szkoły lub miejsc, w których można rozwijać swoje pasje. Szansą jest stypendium Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Fundacja nie tylko pomaga rozwijać talenty i zainteresowania, ale też daje możliwość zbudowania trwałych relacji z Bogiem i z drugim człowiekiem.

Początki „Dzieła”
Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w 2000 r. jako wyraz wdzięczności dla Ojca Świętego Jana Pawła II. Ideą jej działania jest promowanie nauczania Jana Pawła II i wspieranie młodych ludzi na drodze edukacji. W ciągu 26 lat istnienia „Dzieło” otoczyło opieką 10 tys. młodych ludzi z całej Polski zgodnie z wezwaniem Ojca Świętego do „nowej wyobraźni miłosierdzia”. Stypendia przyznawane są zdolnej młodzieży, która pochodzi z niezamożnych rodzin z małych miast i terenów wiejskich. To młodzi utalentowani ludzie, którym zewnętrzne okoliczności nie powinny stawać na przeszkodzie do ich rozwoju. Fundacja wspiera swoich stypendystów, począwszy od drugiego semestru siódmej klasy szkoły podstawowej aż po ukończenie studiów.

Wysłannik papieża w Moskwie
„Kościół nadal zabiera głos. Nie możemy nikogo do niczego zmusić, czasami może się wydawać, że nasze wysiłki są bezowocne, ale będziemy nadal mówić, nadal wzywać do dialogu i nadal głosić Ewangelię”.

Grzech ekologiczny, czyli jaki?
Czy katolik grzeszy, jeśli nie dba o środowisko i przyrodę? Tak. To jest „grzech przeciwko światu stworzonemu i przeciw Stwórcy”. Można go popełnić czynem i zaniechaniem. Międzynarodowa Komisja Teologiczna opublikowała nowy dokument – „Troszczyć się o nasz wspólny dom”, w którym podkreśla nie tylko etyczny, ale i teologiczny wymiar troski o środowisko.

Grzech ekologiczny”, czyli grzech przeciwko światu stworzonemu i przeciwko Stwórcy, dotyczy szkód wyrządzonych środowisku z odrzuceniem Bożego zamysłu wobec stworzonego świata. To działanie lub zaniechanie, które godzi w Boga, bliźnich oraz całą przyrodę.

Stworzony świat jest darem Boga dla człowieka, domaga się więc od niego panowania, ale i odpowiedzialności wobec pokusy nadużywania świata w sposób egoistyczny, czyli poddania go osobistym interesom, zwłaszcza przez bogatych, a także pamięci o tym, że świat został dany wszystkim, aby mogli żyć i chwalić Boga. Te przekonania stale towarzyszyły Kościołowi, a teologia powracała do nich w wykładach na temat teologii stworzenia, w których nie wahano się nazywać nadużyć przeciw światu materialnemu grzechem. Dotyczyło to wszelkiego nadużywania dóbr ziemskich. Być może należałoby te założenia uznać za początki teorii tzw. zrównoważonego rozwoju, która dzisiaj pojawiła się w dziedzinie ekonomii, chociaż nie jest ona wolna od rozmaitych braków.

Zbawię się w poniedziałek
Lenia rozpoznajemy bez trudu. Leży na kanapie, trzyma pilota i czeka, aż ktoś poda mu herbatę. Człowieka pracowitego też rozpoznajemy od razu. Leży na tej samej kanapie, ale z laptopem na brzuchu, więc służy gospodarce.

Lubimy takie proste obrazki, ponieważ zwalniają nas z myślenia. Tymczasem lenistwo jest grzechem znacznie bardziej przebiegłym. Potrafi założyć marynarkę, prowadzić trzy projekty, odbierać telefon podczas kolacji i publikować o 5 rano zdjęcia z siłowni. Bywa tak zapracowane, że nie ma już czasu zapytać, po co właściwie pracuje. Ale najpierw trzeba obronić ludzi naprawdę wyczerpanych.

W 2025 r. zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania odpowiadały za 34,1 mln dni absencji chorobowej – wynika z raportu ZUS. To niemal 4 mln dni więcej niż rok wcześniej. Wystarczy podać tę liczbę, aby natychmiast pojawił się dyżurny pluton komentatorów: „Kiedyś ludzie nie mieli depresji. Brali się w garść”. Kiedyś ludzie nie mieli również rezonansu magnetycznego, co nie oznacza, że nie mieli guzów. Depresja nie jest lenistwem. Wypalenie nie jest nowoczesną nazwą niechęci do pracy. Człowiek, który nie potrafi wstać z łóżka, może prowadzić walkę wymagającą większej odwagi niż nasze dziarskie maszerowanie do ekspresu po trzecią kawę. Najłatwiej nazwać kogoś leniem z bezpiecznej odległości. Diagnoza kosztuje wtedy tyle, ile komentarz w internecie, czyli nic. Tyle też bywa warta.

Czytamy Leona XIV
Każde ludzkie życie, niezależnie od jego kondycji, zachowuje swoją nienaruszalną godność i zasługuje na troskę.
Synergia na rzecz dobra wspólnego powinna być zwyczajnym stylem działania instytucji, sił politycznych i społecznych oraz wszystkich, którzy ponoszą odpowiedzialność za życie publiczne i gospodarcze. (…) Każde ludzkie życie, niezależnie od jego kondycji, nawet naznaczone najgłębszą kruchością, zachowuje swoją nienaruszalną godność i zasługuje na troskę, towarzyszenie oraz niesienie ulgi w cierpieniu, z ludzkim współczuciem i przy wykorzystaniu środków, jakie daje nam nauka.

Audiencja generalna, 30 września 2026 r.

Niedziela szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem)

Znad Odry i Bałtyku do Jasnogórskiej Pani
Maryjo, Królowo Polski, Matko Kościoła, przychodzimy do Ciebie z Ziemi pięknej, ale i poranionej. Przychodzimy, by Ci powiedzieć: „Jesteśmy przy Tobie” – powiedział abp Wiesław Śmigiel.

Po raz 55. wierni archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej razem ze swymi duszpasterzami pielgrzymowali do Pani na Jasnej Górze. Pielgrzymowanie to zapoczątkował w 1972 r. bp Jerzy Stroba jako wotum dziękczynne za powołanie diecezji.

Prośby do Matki Bożej
Jak co roku pielgrzymka odbyła się w ostatni weekend września. Do Pani Jasnogórskiej, Królowej Polski i patronki archidiecezji przybyło kilka tysięcy wiernych ze swymi kapłanami.

Wiara, młodość i Rostkowo
Nasze bycie dzieckiem Boga, nasze powołanie do świętości to zawsze jest konkretne miejsce w Kościele, w konkretnej wspólnocie i w konkretnym KSM – powiedział do młodych bp Adam Bab.
Biskup Adam Bab, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, powiedział o św. Stanisławie Kostce: – To nie jest postać tylko z przeszłości, a ktoś, kto w naszej kościelnej wspólnocie wciąż jest obecny jako świadek.
W tym roku, czekając na 300. rocznicę kanonizacji św. Stanisława Kostki, wspólnota KSM obchodzi rok swojego patrona. Wiele aktywności KSM jest ukierunkowana na postać patrona.

Z Trzebieży widok na niebo
80 lat historii stawia pytanie o następne pokolenia, można bowiem odziedziczyć kościół, ale nie odziedziczyć wiary ludzi, którzy go odbudowywali (…) – powiedział w trakcie uroczystości jubileuszowych parafii w Trzebieży abp Wiesław Śmigiel.

Choć trudno to sobie wyobrazić, ale już 22 września 1946 r. w Trzebieży, tuż przy niepewnej wówczas północno-zachodniej granicy z Niemcami, powstała Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego, która funkcjonuje do dziś. Jej modlitewnym centrum stał się średniowieczny, romańsko-gotycki kościół wybudowany ok. 1359 r., któremu patronowała św. Katarzyna. Jak podają kroniki, do 1552 r. prawo patronatu nad kościołem i osadą należało do księcia pomorskiego, a jurysdykcyjnie do archidiakonatu szczecińskiego. Następnie kościół stał się parafią dla Niekłończycy, Drogoradza oraz Kopic, a po roku 1587 był zborem ewangelickim.