1. Teksty Liturgiczne na Niedzielę
2. Co przeczytasz w tygodniku „Niedziela”
3. Co przeczytasz w „Gościu Niedzielnym”
Niedziela, 15 listopada 2026
XXXIII niedziela zwykła
Czytanie pierwsze (Prz 31,10-13.19-20.30-31)
Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły.
Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale
dobrze przez wszystkie dni jego życia. O len się stara i wełnę, pracuje
starannie rękami. Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają
wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce.
Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi
się Pana. Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny.
Psalm (Ps 128,1-2.3.4-5)
REFREN: Szczęśliwy człowiek, który służy Panu
Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich,
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.
Małżonka twoja jak płodny szczep winny
w zaciszu twojego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki
dokoła twego stołu.
Tak będzie błogosławiony człowiek,
który się boi Pana.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi
i abyś oglądał pomyślność Jeruzalem
przez wszystkie dni twego życia.
Czytanie drugie (1 Tes 5,1-6)
Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach. Sami bowiem
dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy. Kiedy
bowiem będą mówić: „Pokój i bezpieczeństwo”, tak
niespodziana przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie
ujdą. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał
was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami
światłości i synami dnia. Nie jesteście synami nocy ani ciemności. Nie
śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.
Aklamacja (J 15,4.5b)
Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwał będę. Kto trwa we Mnie, przynosi owoc
obfity.
Ewangelia (Mt 25,14-30)
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Pewien człowiek,
mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im
swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu
jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który
otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie
pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie
dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię,
ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych
sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który
otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł:
„Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów
zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny.
Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię: wejdź do
radości twego pana”. Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa
talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie
dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i
wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię;
wejdź do radości twego pana”. Przyszedł i ten, który otrzymał
jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek
twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś
nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w
ziemi. Oto masz swoją własność”. Odrzekł mu pan jego:
„Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie
posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był
oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem
odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie
temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie
dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą
nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz w
ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.
Komentarz:
„Dzień pański przyjdzie, tak jak złodziej w nocy”.
W Ewangelii dzisiejszej niedzieli słyszymy, że
po długim czasie powrócił Pan owych sług.
Pan nadchodzi, Pan przechodzi.
Czy zastanie nasze serce przygotowane?
W dzisiejszym psalmie śpiewamy:
„Szczęśliwy człowiek, który służy Panu”.
Ewangelia zaś dzisiejsza, mówi o rozdanych talentach, a bardziej o
obdarowanych sługach, którzy zaproszeni są do współpracy ze swoim
Panem. Możemy popatrzeć ze współczuciem na sługę jednego talentu, i
nie dlatego, żebyśmy chcieli porównywać go z innymi sługami.
Sługą pięciu talentów, trzech talentów.
Nie dlatego, żebyśmy chcieli litować się, że on taki biedny, bo
otrzymał tylko jeden talent.
Każdy otrzymał według zdolności, otrzymał wystarczająco wiele, żeby
móc współpracować z łaską , współpracować z Panem.
Gdyby ten jeden talent przeliczyć na denary, wychodzi aż 6000. Licząc
ówczesną stawką za roboczodzień to aż
6000 dni pracy, a przyjmując, że pracujemy w ciągu roku 250 dni, to 24
lata.
Przy standardowym etacie, 220 225 dni roboczych, po odliczeniu weekendów,
świąt i urlopów, to wychodzi 27 lat.
Z takim kapitałem, naprawdę mogę zrobić bardzo wiele.
A sługa co robi? Zakopuje w ziemi, nawet nie daje bankierom.
Nazywany jest sługą złym i gnuśnym, czyli leniwym. Jemu się nic nie
chce.
Oto, czekając na przyjście Pana,
obdarowani przez Niego łaską, miłosierdziem,
wezwani, zaproszeni jesteśmy do współpracy.
Czy chcemy ją podjąć? Czy chcemy być dotknięci błogosławieństwem?
Szczęśliwy ten, kto służy Panu, bo On nadchodzi, już się zbliża.
ks. Wenancjusz Zmuda
W reklamach podróżują, uprawiają sport i z uśmiechem korzystają z uroków życia. W rzeczywistości wielu polskich seniorów zastanawia się, czy wystarczy im pieniędzy na leki, jak dostać się do lekarza i kto pomoże, gdy zabraknie sił.
Za pogodnym obrazem współczesnej starości kryje się rzeczywistość znacznie bardziej skomplikowana. Pokazują to nie tylko codzienne doświadczenia starszych ludzi, ale również kolejne raporty i badania.
Pani Helena ma 78 lat i od śmierci męża mieszka sama. Niewielkie mieszkanie w bloku na 3. piętrze zna od ponad 40 lat. Kiedyś schody nie stanowiły problemu. Dziś każde wyjście wymaga zastanowienia. Trzeba zejść, zrobić zakupy, a później jeszcze wrócić z torbami. Najtrudniej zimą, kiedy chodniki bywają oblodzone, a zmrok zapada wcześnie. Emerytura pozwala jej opłacić rachunki i kupić najpotrzebniejsze rzeczy, ale większy wydatek oznacza konieczność oszczędzania przez kolejne tygodnie. Podobne sytuacje jak ta p. Heleny są codziennością setek tysięcy starszych osób. Tymczasem w przestrzeni publicznej coraz częściej pojawia się zupełnie inny obraz emeryta. Seniorzy uczestniczą w zajęciach fitness, podróżują po świecie, uczą się języków i odkrywają nowe pasje. Taki sposób przedstawiania starości ma swoje zalety. Przełamuje stereotyp człowieka starszego jako osoby biernej, schorowanej i zależnej od innych. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się niemal jedynym obrazem późnych lat życia. Bo nie każdy emeryt może sobie pozwolić na zagraniczne wakacje, regularne wyjścia do restauracji czy płatne zajęcia rekreacyjne. Dla wielu sukcesem są zachowanie samodzielności, możliwość wykupienia potrzebnych leków i świadomość, że w razie choroby znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń.
Posiedź ze mną
Nigdy nie zapomnę spotkania z pewną starszą panią. Miało ono miejsce podczas odwiedzin chorych, które odbywały się w trakcie rekolekcji parafialnych. W starym domu czekała na mnie uśmiechnięta staruszka. To oczekiwanie musiało trwać długo, bo zauważyłem, że świece na stole wypaliły się do połowy. Po modlitwie i udzieleniu Komunii św. starsza pani chwyciła mnie za ramię, zadziwiająco mocno, i szepnęła błagalnie: „Niech ksiądz jeszcze chwilę posiedzi ze mną. Wiem, że nie ma ksiądz czasu, wiem, że inni czekają, ale choć chwilę…”. I zaczęła mi opowiadać o swoim życiu: o zmarłym mężu, z którym przeżyła 52 lata, o ukochanych dzieciach i samotności w czterech ścianach domu. „Córka przyjeżdża z zakupami, wysprząta mi mieszkanie i musi już uciekać, bo spieszy się do pracy. Syn też jest kochany, przyjeżdża prawie w każdą sobotę, wpada do domu, coś poprawi, naprawi i pyta: mamuś, jak się czujesz, czego ci potrzeba? A ja ich wciąż proszę: synuś, posiedź ze mną! Córuś, zostań jeszcze chwilę! Nie słuchają, wciąż się spieszą, wciąż gonią, zawsze w biegu…”. Mówiła to, trzymając ciągle mocno moją rękę, jakby się bała, że też ucieknę…
„Posiedź ze mną!” – to dzisiaj prośba, czasem niema, wielu seniorów. Zbyt często samotność staje się gorzkim towarzyszem ich codzienności. Bardzo często w tej samotności obecny jest jedynie Bóg. O samotności osób starszych mówi się sporadycznie. Jeśli opinia społeczna zajmuje się seniorami, to najczęściej w kontekście ich emerytur i ochrony zdrowia. Osamotnienie, które boli nawet bardziej niż szczupły portfel, nie zawsze spowodowane jest brakiem rodziny czy znajomych. To poczucie, że nie są już tak potrzebni, jak kiedyś, że ciążą najbliższym, że wydzielany jest im czas na kilka rozmów w tygodniu, okazjonalne odwiedziny, że życie skurczyło im się do codziennego oczekiwania na telefon. Do tego dochodzi poczucie odstawienia na boczny tor. Ponoć aż 54% dorosłych Polaków czuje się samotnie, a najwięcej jest ich w grupie seniorów. Człowiek stworzony jest bowiem do relacji z innymi ludźmi – a samotność, nazywana nie bez powodu siostrą depresji, powoduje, że gorzej radzimy sobie z każdą dziedziną życia, tracimy do niego chęć, optymizm i nadzieję. I dzieje się tak bez względu na wiek, choć znacznie trudniej znoszą samotność seniorzy.Problemy osób starszych nie mogą być spychane na margines problemów społecznych, w szarą strefę naszej zabieganej codzienności. A sytuacja osób starszych w Polsce w niczym nie przypomina kolorowych reklam czy seriali telewizyjnych, w których seniorzy nieustannie podróżują, uprawiają sport i z uśmiechem czerpią pełnymi garściami z uroków życia. „W rzeczywistości wielu polskich seniorów zastanawia się, czy wystarczy im pieniędzy na leki, jak dostać się do lekarza i kto pomoże, gdy zabraknie sił. Za pogodnym obrazem współczesnej starości kryje się rzeczywistość znacznie bardziej skomplikowana” – pisze Justyna Jarosińska, autorka naszego raportu o sytuacji seniorów w Polsce (s. 10-13).
Ubóstwo – to kolejny temat, który podejmujemy na łamach bieżącej Niedzieli (s. 14-15). W tegorocznym Orędziu na X Światowy Dzień Ubogich papież Leon XIV pisze o dramacie wykluczenia, osadzając tradycyjne przesłanie o miłosierdziu w realiach współczesnego technologicznego i spolaryzowanego świata: „Krzyk ubogich o sprawiedliwość jest dziś tłumiony na wiele, coraz bardziej podstępnych sposobów, tak że każda ich próba upomnienia się o swoje prawa zostaje pozbawiona głosu”.
Miarą naszej ludzkiej dojrzałości jest nie zysk najbogatszych i najsilniejszych, lecz to, jak traktujemy najsłabszych, najstarszych. Czy potrafimy dostrzec ich godność, czy potrafimy traktować ich z szacunkiem. Dzięki Bogu nie brakuje ludzi, którzy bezinteresownie pomagają osobom starszym, ubogim, wykluczonym. Są to ludzie w różnym wieku i różnych profesji, którzy mówią szczerze: nie robię nic wzniosłego, ja tylko pomagam w miarę swoich możliwości. Szczerze mówiąc, powinniśmy, jako społeczeństwo, uczyć się takiej postawy wobec słabszych – uczyć dzieci, ale także siebie nawzajem. Zauważać czyjąś biedę, także tę duchową, nieporadność życiową, niesprawność. Dostrzec i zaopiekować się – nawet na niewielką skalę – choćby we własnym bloku, na swojej ulicy czy na osiedlu… Warto spróbować.
Godność ubogich
Kościół nawet w czasach nadmiernego dobrobytu i komercji nieustannie przypomina, że ludzie ubodzy nie zniknęli, że żyją wśród nas, a chrześcijanin nie może przejść obok nich obojętnie.
Człowiek jest dzisiaj coraz bardziej konsumentem, zarówno w codziennych wyborach, wyznawanych wartościach, jak i w całym swoim życiu. Dziś ten, kto przestaje być wysokofunkcjonującym klientem, należy do świata wykluczonych. Jak więc w tym megakonsumpcyjnym świecie Kościół rozumie ubóstwo?
Stać się „jednym z nich”
Ubóstwo Kościoła ma swoją historię. Ubóstwo św. Franciszka z Asyżu, którego świadectwo wykracza poza jego wiek, wpisało się w chrześcijański świat średniowiecza. Inna była konieczność ubóstwa podnoszona przez włoskiego księdza i filozofa Antonia Rosminiego na początku XIX wieku, gdy domagał się powrotu do ubóstwa Kościoła pierwotnego, „ubogiego, ale wolnego, który nie miał zależności, protekcji, tym bardziej ochrony czy adwokatury” – jak napisał w swoim dziele pt. Pięć ran Kościoła Świętego. Ksiądz Rosmini przeczuwał, że był to początek głębokiej przemiany, która miała doprowadzić do innego świata. W zsekularyzowanym XX wieku ubóstwo stało się decydującym wyborem w życiu Karola de Foucauld czy małej siostry Magdaleny, wspólnot Małych Sióstr Jezusa i Małych Braci Jezusa. Wszyscy oni w różnych miejscach i w różnych czasach wybrali ubóstwo, które oznacza stać się „jednym z nich”, czyli żyć ubogo wśród ubogich. Temat ubóstwa był poruszany również w debatach Soboru Watykańskiego II, zwłaszcza od tego ważnego wyrażenia roztropnie wypowiedzianego przez papieża Jana XXIII w 1962 r.: „Kościół ukazuje się taki, jaki jest i chce być, jako Kościół wszystkich, a zwłaszcza Kościół ubogich”. Według soborowego obrazu, droga Kościoła prowadzi przez ubóstwo, a jego celem wcale nie jest ziemska chwała, ale jest nim pokora (por. Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, 8).
Służba w koronie
Nawet odrzucający kult świętych Marcin Luter powiedział o niej: „Ona była naprawdę święta”. 17 listopada Kościół wspomina w liturgii św. Elżbietę Węgierską.
Oni cierpią, a świat milczy
Ponad 220 mln chrześcijan na świecie doświadcza prześladowań z powodu swojej wiary. O współczesnych męczennikach i obojętności świata rozmawiamy z ks. Janem Żelaznym, dyrektorem Sekcji Polskiej Pomoc Kościołowi w Potrzebie.
Ulubiony grzech szatana
Idzie przed upadkiem krok w krok. Najpierw człowiek przestaje słuchać, potem przestaje się tłumaczyć, wreszcie nie widzi przepaści. Wszechobecna pycha daje iluzję samowystarczalności i w końcu prowadzi do destrukcji.
Święty z syberyjskiego szlaku
Wśród zesłańców zyskał tak wielki autorytet moralny, że współtowarzysze niedoli mieli włączyć do odmawianej litanii wezwanie: „Przez modły Kalinowskiego – wybaw nas, Panie!”.
Peruwiańska misja
O dniu dzisiejszym w Pariacoto, gdzie 35 lat temu zostali zamordowani polscy franciszkanie konwentualni: o. Michał Tomaszek i o. Zbigniew Strzałkowski, opowiada o. Jacek Lisowski.
Czytamy Leona XIV
Praca nie może być nigdy wypaczana ze szkodą dla ludzi, dobra wspólnego czy stworzenia.
Sercem gospodarki jest praca. Przez nią człowiek rozwija się jako osoba, zaspokaja potrzeby rodziny, ujawnia swoje talenty, uczestniczy w życiu społecznym i buduje lepszy świat, współpracując w stwórczym dziele Boga. Praca nie może być nigdy wypaczana ze szkodą dla ludzi, dobra wspólnego czy stworzenia. Prawdziwym wyzwaniem jest zapewnienie wszystkim możliwości owocnego wykorzystania własnych zdolności: niedopuszczalne są bezrobocie, wyzysk oraz warunki pracy zagrażające zdrowiu i samemu życiu. Pracownicy mają prawo i obowiązek uczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących ich działalności. (…)
Sobór przywołuje jedną z podstawowych zasad nauczania społecznego, a mianowicie powszechne przeznaczenie dóbr ziemskich (por. Konstytucja Gaudium et spes, 69), i odnosi ją do dziedziny finansów (…). Gaudium et spes przechodzi następnie do omówienia wspólnoty politycznej (…), która istnieje dla dobra wspólnego, które „obejmuje sumę tych warunków życia społecznego, dzięki którym ludzie, rodziny i grupy społeczne mogą w pełniejszy i szybszy sposób osiągnąć swoją własną doskonałość” (GS, 74). (…) Angażowanie się w gospodarkę i politykę zgodnie z tymi kryteriami jest sposobem budowania pokoju. Jak przypominał papież Franciszek: „Wojna jest porażką polityki i ludzkości, haniebną kapitulacją, porażką w obliczu sił zła” (enc. Fratelli tutti, 261). Natomiast polityka, która troszczy się o rany ludów i tych, którzy doświadczają niesprawiedliwości, daje powody do nadziei na przyszłość ludzkości. (…) Ponawiam również apel do wspólnot chrześcijańskich, aby ożywiały formację w zakresie nauki społecznej Kościoła.
Dlaczego wierzymy w czyściec?
Czyściec nie jest jakimś półpiekłem, lecz jest spotkaniem człowieka – jeszcze niegotowego, niedojrzałego w miłości – z Chrystusem. Czyściec jest przejściowym stanem grzesznej i słabej ludzkiej natury, którego doświadcza ona po to, by w harmonii ze swym powołaniem mogła dostąpić zbawienia i oglądać Boga twarzą w twarz. I choć Pismo Święte nie wypowiada się bezpośrednio na temat czyśćca, nie oznacza to, że nauka ta jest jakąś kreacją teologiczną. Nauczanie Kościoła Katolickiego o czyśćcu opiera się na praktyce modlitwy za zmarłych, o której mówi już Biblia.
Zgliszcza Trybunału
Polacy powinni się przyzwyczaić do państwa bez Trybunału Konstytucyjnego. Po tym, jak Trybunał przejęła policja, najważniejsza instytucja wymiaru sprawiedliwości została ośmieszona, a z jej autorytetu pozostały zgliszcza.
Kilka dni po przejęciu budynku Trybunału premier Donald Tusk ogłosił, że sprawdziły się informacje od polskich i sojuszniczych służb wywiadowczych, które rząd otrzymywał od wielu tygodni. Sytuacja na granicy polsko-rosyjskiej jest skrajnie niebezpieczna, więc premier zdecydował o wysłaniu policji i wojsk specjalnych na pogranicze z obwodem królewieckim. – Po otrzymaniu informacji o możliwości wtargnięcia na nasze terytorium uzbrojonych osób zdecydowaliśmy o wysłaniu poważnych sił w ten rejon – powiedział.
Sytuacja zarysowana przez premiera jest niepokojąca, bo z jednej strony rząd wiedział o zagrożeniu, a z drugiej – zdecydował się na policyjne przejęcie Trybunału Konstytucyjnego. Kontekst tych wydarzeń wskazuje, że premier Tusk świadomie działał na obniżenie bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej. Celowo wywołany konflikt wewnętrzny, który w oczywisty sposób obniża zdolności obronne państwa, najważniejszych instytucji i całego społeczeństwa, ociera się więc o zdradę stanu. – Jeśli pan premier za sprawą próby przejęcia Trybunału chce narazić na niebezpieczeństwo naszą ojczyznę, bo wymaga tego polityczny interes, to ostrzegam, że jest to niewłaściwa droga burzenia odporności państwa polskiego – zaznaczył prezydent Karol Nawrocki na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa Narodowego. – Nie ma silnej armii bez silnego państwa i społeczeństwa. Nie ma też bezpiecznej Polski bez odpowiedzialności tych, którzy nią rządzą – stwierdził prezydent, patrząc na premiera.
Niedziela szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem)
Płynie modlitwa z Fatimy
U progu 110. rocznicy objawień fatimskich grupa parafian i przyjaciół szczecińskiego Sanktuarium Dzieci Fatimskich wyruszyła do źródeł – do Fatimy, skąd modlitewne orędzie Maryi nieprzerwanie rozlewa się na cały świat.
Pielgrzymka z udziałem kustosza szczecińskiego sanktuarium ks. kan. Marka Maciążka wpisuje się w program duchowych przygotowań parafialnej i pielgrzymiej wspólnoty przed zbliżającym się jubileuszem samych objawień oraz rocznicą poświęcenia kościoła na os. Kasztanowym. Była to także okazja, by w pielgrzymim gronie, z muzyczną oprawą Orkiestry Brata Sobisia ze Szczecina przekazać zaproszenie na jubileuszowe uroczystości do Sanktuarium Dzieci Fatimskich biskupowi Coimbry Virgilio do Nascimento Antunes, które wystosował metropolita szczecińsko-kamieński abp Wiesław Śmigiel. Biskup Antunes gościł już w Szczecinie, odwiedził Sanktuarium Dzieci Fatimskich w 2022 r. w ramach 5. rocznicy jego poświęcenia. W sposób nie mniej uroczysty zaproszenie do przyjazdu do Szczecina ksiądz kustosz Maciążek skierował do kard. Antonio Marto, który uczestniczył w poświęceniu kościoła na os. Kasztanowym w 2017 r.
Więcej niż lekcja historii
Nagle historia przestała być odległa, można było stanąć tuż obok jej namacalnego śladu. Reakcje dzieci były niezwykłe – powiedział ks. Tomasz Romantowski.
Święty Jan Paweł II wciąż inspiruje wielu katechetów do różnych działań, które mają przybliżyć młodych do Boga. Katecheci sięgają także do osoby i dzieła Ojca Świętego. Taki wyjątkowy sposób zbliżenia się do Boga przez postać papieża z Polski zrealizował ks. Tomasz Romantowski w Szkole Podstawowej nr 35 im. Jana Pawła II w Szczecinie. W dzień patrona w auli uczniowie poszczególnych klas uczestniczyli w spotkaniu z ks. Tomaszem, który poprowadził katechezę przybliżającą postać i dzieło św. Jana Pawła II. Tego dnia do szkoły zawitała też niezwykła relikwia. Z Gorzowa Wlkp. została przywieziona sutanna papieża-Polaka.
Wiara i niewiara w życiu Polaków
W ramach cyklu spotkań „Otwarta społeczność” realizowanych od kilku lat w Książnicy Pomorskiej odbyło się spotkanie na temat wiary i niewiary w życiu Polaków. Z abp Wiesławem Śmiglem rozmawiał o. Tomasz Dostatni, dominikanin.
Spotkanie zgromadziło licznych uczestników w sali Zbigniewa Herberta w dniu – jak podkreślił gospodarz miejscaE dyrektor Książnicy Przemysław Wraga – 102. urodzin patrona sali. Przestrzeń była świecka, a spotkanie nieformalnie ekumeniczne – głos w ciekawej dyskusji zabrali także duchowny prawosławny ks. Paweł Stefanowski i protestancki ks. Sławomir Sikora. Nie będę tu próbował relacjonować dyskusji, warto jej po prostu posłuchać, jest dostępna pod adresem https://www.youtube.com/watch? v=ZC6rr1sHClg, ja spróbuję kontynuować niektóre wątki.
Zaraz na początku rozmowy ksiądz arcybiskup stwierdził, że wiara Polaków ma się nieźle, że teza o jakoby koniecznej i jednokierunkowej sekularyzacji społeczeństw wobec rozwoju nauki i techniki po prostu się nie sprawdza. Trzeba tu od razu zastrzec, że deklaracja wiary nie musi oznaczać deklaracji przynależności do jakiejś konkretnej religii, wspólnoty czy instytucji religijnej, nie oznacza też uczestnictwa w kulcie. To deklarowane przekonanie (przypuszczenie?), że świat nie może być tylko materialny, że Bóg istnieje i ma na nasz świat i życie wpływ. Oczywiście opinia, że jest „nieźle”, jest raczej trudnym wyzwaniem niż uspokajającym optymizmem. Z tej głośnej czy cichej autodeklaracji nie musi wiele wynikać, wielu deklarujących wiarę żyje tak, jakby Boga nie było lub wyobraża Go sobie całkiem błędnie. Wielkim wyzwaniem dla Kościołów jest zatem sposób przekazu wiary, rozmowy o Bogu, stosowania języka, którym w wierze można się spotkać i przyjaźnie rozmawiać.
Rozwadnianie wiary nie działa
Niezależnie od oporu trzeba przypominać Boże błogosławieństwo z raju: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1,28). Zawsze znajdzie się jakaś „reszta Izraela”, która przejmie się tymi słowami.
Niedawno przebywał w Polsce, zresztą nie po raz pierwszy, kard. Willem Eijk z Holandii. Był gościem VIII Kongresu Nowej Ewangelizacji, zorganizowanego tym razem w Sosnowcu. Przy tej okazji udzielił wywiadu „Gościowi”. Na pytanie, co Kościół powinien robić w obliczu potężnego kryzysu, odpowiedział, że rzetelnie głosić naukę katolicką, opartą na teologii dogmatycznej, również naukę dotyczącą małżeństwa i rodziny. Podkreślił, że młodych „trzeba przyjmować z ogromną miłością, współczuciem i empatią, ale pod żadnym pozorem nie wolno rozwadniać doktryny Kościoła. Obniżanie poprzeczki nie pomaga – w ten sposób pozbawiamy młodych ludzi cennego i wymagającego depozytu wiary”. I zaznaczył: „Rozwadnianie doktryny nigdy, przenigdy nie zadziała. Chrystus nie błogosławi dróg, które prowadzą do oddalenia się od Boga. Z czasem pojawiło się nowe pokolenie księży, którzy powrócili do odważnego, pełnego głoszenia Ewangelii i nauki Kościoła” (s. 24–26). Kilka lat temu uczestniczyłem w otwartym spotkaniu z kard. Eijkiem u jezuitów w Warszawie. Duża sala była pełna. Kardynał nieco monotonnym głosem mówił o małżeństwie i rodzinie. Kiedy w swoim wywodzie dotarł do zagadnienia antykoncepcji i wskazywał, że zawsze jest ona czynem wewnętrznie złym, pomyślałem, że zaraz ktoś wstanie, głośno zaprotestuje i przerwie wykład. Nic takiego się nie stało. Kardynał mówił spokojnie do końca, po czym odbyła się dyskusja.
Łaska dla pół tysiąca skazanych na śmierć
Gavin Newsom, gubernator Kalifornii, podjął decyzję o akcie łaski dla 548 skazańców oczekujących na wykonanie kary śmierci.
Wyższa kara dla zabójcy Henry’ego Nowaka
Brytyjski sąd apelacyjny zaostrzył karę dla zabójcy 18-letniego studenta polskiego pochodzenia, Henry’ego Nowaka.
Opozycja przejmie władzę
Wygląda na to, że mamy rozwiązanie powyborczego węzła w Izraelu.
Zlaicyzowany kraj wita papieża
Leon XIV do Urugwajczyków szczerze, bezpośrednio i z szacunkiem.
Już początek podróży apostolskiej papieża pokazał, że Leon XIV nie będzie unikał tematów ważnych i trudnych dla społeczeństw, które odwiedzi. Urugwaj, pierwszy na trasie pielgrzymki, należy do najbardziej zlaicyzowanych krajów Ameryki Południowej. Papież odniósł się do panującego w tym kraju sekularyzmu już podczas pierwszego oficjalnego przemówienia na Placu Niepodległości w Montevideo. Zrobił to w sposób bezpośredni, ale i delikatny. Podkreślił, że świecki charakter państwa powinien być gwarantem wolności i wzajemnego szacunku zarówno dla osób wierzących, jak i niewierzących. Stanowczo jednak zaznaczył, że „neutralność ta nie oznacza konieczności ograniczania wymiaru religijnego wyłącznie do sfery prywatnej”. Zwrócił uwagę, że wspólnoty religijne mają pełne prawo uczestniczyć w tworzeniu dobra wspólnego i wnosić swoje wartości do debaty publicznej.
Ks. Jerzy Szymik nagrodzony
Nasz wieloletni współpracownik ks. prof. Jerzy Szymik otrzymał Nagrodę Literacką im. ks. Jana Twardowskiego za najciekawszy tom poetycki opublikowany w 2025 r. Jej wręczenie odbyło się 7 listopada br. w Domu Literatury w Warszawie.
Zamykamy Możejki?
Prezes spółki Orlen Ireneusz Fąfara w rozmowie z PAP stwierdził, że spółka analizuje celowość dodatkowych nakładów na dokończenie inwestycji w instalację pogłębionego przerobu ropy w rafinerii w Możejkach.
Kolejny kapłan skazany na więzienie
Uderz w pasterza, a rozproszą się owce. Taką taktykę zdają się stosować wobec Kościoła katolickiego władze Białorusi.
I muzułmanie odnajdują Chrystusa
Muzułmanie przychodzą do Kościoła. Nie masowo oczywiście, ale coraz częściej w przestrzeni publicznej pojawiają się świadectwa nawróconych na chrześcijaństwo wyznawców islamu.
Rośnie liczba błogosławionych męczenników
Krwawa wojna domowa w Hiszpanii z lat 30. ubiegłego wieku stała się obfitym zasiewem nowych męczenników.
Listy z samolotu
Papież udał się w najdłuższą z dotychczasowych zagraniczną pielgrzymkę (kiedy oddajemy ten numer do druku, Ojciec Święty dopiero rozpoczyna wizytę w Urugwaju).
Ważna deklaracja w sprawie Drogi Synodalnej
Czy Kościół w Niemczech na Drodze Synodalnej koryguje kurs?
Jak Kościół może dziś wspierać rodziny?
Jak w XXI wieku – w czasie rewolucji AI, smartfonów od kołyski, kryzysu rodziny – rozumieć ewangeliczne: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie”? Przy założeniu, że dziecko rodzi się i wychowuje w rodzinie, a rodzina jest częścią Kościoła.
Dlaczego w wierzących małżeństwach rodzi się więcej dzieci?
O tym, jaką rolę może odegrać Kościół wobec katastrofy demograficznej mówi w rozmowie z Agatą Puścikowską dr hab. Mieczysław Guzewicz.
Kard. van Eijk dla „Gościa”: Nie możemy rozmywać nauczania Kościoła
– Myślę, że sekularyzacja w Polsce będzie jeszcze postępować. Uważam jednak, że tylko wierność nauczaniu Kościoła może przynieść w tej sytuacji owoce. Chrystus błogosławi drodze wierności Jego nauczaniu, a nie działaniom, które oddalają ludzi od Niego – mówi kard. Willem Jacobus Eijk.
Świadek historii Polski
Dzwon Zygmunt Hans Behem, brąz, Kraków, 1520, katedra na Wawelu, Kraków
Wkrótce Taizé w Łodzi. Wszystko co powinieneś wiedzieć o Europejskim Spotkaniu Młodych
Europejskie Spotkanie Młodych gościło już w wielu dużych miastach Starego Kontynentu. Tym razem, od 28 grudnia 2026 r. do 1 stycznia 2027 r., tysiące młodych z całej Europy przyjadą do Łodzi.
Exodus 90. 3 miesięczne wyzwanie dla prawdziwych twardzieli
Czy zimne prysznice mają związek z duchowością? Owszem – w wyzwaniu dla mężczyzn Exodus 90. Faceci, którzy je podejmują, przez 90 dni skupiają się na modlitwie, ascezie i braterstwie.
Shahriq Khan. Muzułmanin nawrócony po lekturze Pisma Świętego
Jak lektura Biblii przemieniła praktykującego muzułmanina w gorliwego chrześcijanina.
Tajemnice bazyliki św. Piotra. Serce Watykanu ma już 400 lat
18 listopada 1626 r. papież Urban VIII poświęcił nową Bazylikę św. Piotra w Watykanie. Jej budowa trwała ponad 100 lat, angażowała 20 papieży i najwybitniejszych artystów epoki.
Czy to było powołanie?
W Krożach na Żmudzi 22 listopada 1893 r. rosyjscy Kozacy na rozkaz gubernatora kowieńskiego dokonali masakry katolików, którzy protestowali przeciw przekształceniu miejscowego kościoła katolickiego w prawosławną cerkiew.
Czas Apokalipsy
Kiedy bowiem będą mówić: „Pokój i bezpieczeństwo” – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. 1 Tes 5,3
Pół-Polak, pół-Amerykanin
W pewnym sensie wszyscy jesteśmy obywatelami Stanów Zjednoczonych. Wszak to jedyne zachodnie imperium i lider świata, do którego należymy.
Prawo sztucznie modyfikowane
Dziwisz się, że zabicie człowieka to prawo człowieka? Cóż, jeśli 8 oznacza 10…
Prawdy nie usuwam
Mamy bardzo nowatorskie podejście do walki z dezinformacją za pomocą celowej dezinformacji.
I znowu dziękuję
„Bądźcie wdzięczni” – przypominał św. Paweł. wdzięczność to klucz do szczęścia.
Nie ma króla bez biskupa
Istnieje prawo w życiu państw, któremu muszą być posłuszne, jeśli nie chcą utonąć albo rozbić się o ziemię. Mówi ono, że żadne z nich nie jest wartością absolutną ani rzeczą ostateczną.
Ile aborcji przeprowadzono w szpitalu na wrocławskim Brochowie?
Dyrekcja ujawnia tylko część danych. Tymczasem obrońcy życia informują o kolejnych przypadkach i zawiadomieniach do prokuratury.
MEN cenzuruje historię w szkole?
Czy z programu nauczania historii w liceach i technikach znikną chrzest Polski, Konstytucja 3 maja, agresja Sowietów z 17 września 1939 r., Armia Krajowa, polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata, prymas Wyszyński i ks. Popiełuszko?
W serialu Netflixa z bohaterki zrobiono czarny charakter. Rodzina idzie do sądu
Wnuk prof. Bożeny Hager-Małeckiej pozywa filmowego giganta. Domaga się sprostowania nieprawdziwego wizerunku babci.
Prawicowi wyborcy bardziej proekologiczni, niż wielu się spodziewało
Zbadano stosunek prawicowych wyborców z Bełchatowa, Chełma i Chrzanowa do ekologii. Wyniki są intrygujące.


